alangalangkumitir

Javanese Manuscripts

SULUK WALEH


PUPUH
D  U  R  M  A 

  1. Kawruhana lamun sira tinakonan, apa tegese lajim, enggal saurana, meneng pan tegesira enggal, sipat subut sajati.
  2. Lajim lawan subut artinipun apa saurana den aglis kadi urip kita kang wikan ing priyongga, kang kawasa ingpribadi, ingkang miyarsa, nora liyan pribadi.
  3. Kang akarsa pan nora liyan piyambak, miwah kang aningali, pan iya piyambak, kang anabda priyongga, kang langgeng kekel pribadi, kang maha mulya, nora liyan pribadi.
  4. Ingkang elok pan nora liyan piyambak, miwah ingkang ningali, tan liyan piyambak, kabeh ingsun piyambak, kang ngasih ingkang ngasihi, inggih punika, reke semuning lajim.
  5. Lawan malih lamun sira tinakonan pundi asmaning widhi, saurana enggal, ye kung kang wus sira cap, pundi kahanan ing widhi, jawaben enggal, asedya ing pribadi.
  6. Nenggih ingkang pundipribadining Allah, saurana den aglis, apan sedya baka, pundi sedyaning allah, sedya langgeng ing pribadi, ingkang kuwasa, ingkang murba kang ngurip.
  7. Ingkang nabda ingkang ningali tan liyan, kahanan ing ywang widdhi, pundi dheweking Hyang, anulya saurana, ingsun dhewe ing Ywang Widdhi, ingsun punika, tegesipun punapi.
  8. Saurana iya mantep tegesira, kang sedya ingsun yekti, tegese pan iya, nora nana kahanan, roro pan tingal kakalih, myang nora nana, iya tingal kakalih.
  9. Ing tegese iya ingsun ingkang sedya, ya ingsun ingkang ngurip, ingsun kang kuwasa, ingsun ingkangmiyarsa, ingsun ingkang aningali, ingsun kang wikan, ingsun kang maha suci.
  10. Ingsun ingkang maha luhur maha mulya, ingsuningkang jateni, ingsun kang nugraha, ingsun ingkang anabda, ingsun ingkang suksma linuwih, ingsun kang tunggal, nyata tan bastu jisim.
  11. Iya ingsun kang urip datanta nyawa, langgeng tan owah gingsir, ingsun kang sampurna, kang agung kang misesa, kang elok ingsun sayekti, pan ingsun ingkang, muji ingkang pinuji.
  12. Ingsun ingkang tanpa enggon tanpa arah, ingsun kang tanpa warni, ingsun tanpa rupa, ingsun kang tanpa mongsa, kang tanpa jiyad sun ugi, tanpa munafah, tanpa tuduhan mami.
  13. Ingsun ingkang manteb ananingsun dhawak, malih yen den takoni, endi jatining ywang, den enggal jawabira, jatining Allah kang pasthi, kahanan ing Ywang sedya ana pribadi.
  14. Tegesipun purba karuwu kang tanpa, wwitan kang tanpa wit, pan inggih punika, kang yekti jatining Ywag pundi kahanan ing Widhi, ingkang sanyata, saurana den aglis.
  15. Angestoken ing dhirinipun piyambak, lire wus tan ngulati, sakabehe mapan, wus kawengku dening wang jer ingsun ratu linuwih, ratu kang tunggal, tunggal datan kakalih.
  16. Tegesipun kang mantep lan dheweking wang tanana mamanoeni, miwah kang madhaa, mulya gung luhur ing wang, lan gunging karaton mami, langgeng tan owah, urip tan keneng pati.
  17. Lan maliye tinakon pundi dattolah, den inggal anauri, apan iya sedya, durunge ana jagad, lan sawuse jagad dumadi, asedya uga, birahi ing pribadi.
  18. Nenggih ingkang pundi sedyane dattollah saurana den aglis, iya tansah molah, lawan tanpa wekasan, ing aran Allah kang pasthi, jawaben enggal, kahananira yekti.
  19. Kang ngakarsa lan pundi wimbuh ing Allah, saurana den aglis, iya karsanira, kang tanana towongnya, kang tanana kirang neki, lawan kang ora, kena ing owah gingsir.
  20. Lawan malih wonten ing patakening wang, pundi tunggaling widhi, enggal saurana, aran kang ing aranan, tunggal lan wujud kakalih, wus nora mangmang, lan nora pindho kardi.
  21. Dene lamun tinakonan malih sira, jongka tigang prakawis, ingkang dhingin uga, tan adoh lawan sira, tan aneng sarira dening ping tri kha srira, saurana den aglis.
  22. Kang tan adoh saking sarira sahadat, tan aneng srira takbir, kha srira sakharat, kadya paran lirira, saurana dipun aglis, liring sahadat, amor winong pribadi.
  23. Tegesipun takbir pan sira pangeran anembah lan amuja, ing pribadinira, tegese kang sahadat, dene tan esak ingpati, lan nora mangmang, lan malih bokmanawi.
  24. Tinakonan masallah tigang prakara, dene ingkang rumiyin, imba wawayangan, lankitab amakutha, latar putih tanpa tulis, lare dene ta, kang iman mulya suci.
  25. Tinakonan masalah tigang prakara, dene ingkang kariyin, imbar wawayangan, lan kitab amakutha, latar putih tanpa tulis, wus jangkep tiga, saurana den.

 

@@@

SULUK WASIYATING PARA GURU


PUPUH
MEGATRUH 

  1. Wonten malih wasiyating para guru e sagung kang wuri-wuri poma ajana katungkul karana ing wong ngaurip tan wurung prapteng megat roh.
  2. Marmanipun den tumemen ulah ngelmu wasiyating para wali lan wulanging guru-guru den tumancep jroning ati aja den sambi guguyon.
  3. Supayane dadiya pangemut-emut pamejange Sunan Giri kadhaton mring garwanipun dadiya tepa palupi mrih waspadeng ingpasemon.
  4. Aturipun kang garwamring kang sinuhun amba kapencut kapati angsala barkahpukulun masalahing wong ngaurip kawruh kang marang ywang Manon.
  5. Ingkang raka aris pangandikanipun eh nyahi ngambila aglis salembar kang dhaton lumbu nulya isenana warih ing kono goning pasemon.
  6. Iya kawruh mungguh kang marang Hyang Agung, saksana kang rayi ngambil, dhaon wus ing-isen banyu, nulya katur marang laki, sinuhun Giri kadhaton.
  7. Ingkang garwa den- jak mring enggon kang samun nulya Sunan ngandika ris enya sunwruhensireku rungokna pasemon iki, mengkono mungguh ing kawruh.
  8. Tingalana kang padhang-padhanging banyu ya iku ngibarat gusti, lan obah-obah ing banyu, ngibarating kawuleki, dne iku ingkang dhaon.
  9. Kang kinarya wawadhah ing banyu iku, iya ngibarat jasmani, kawruhana obahipun, ing banyu iku obahing kang padhang-padhang ing kono.
  10. Krana padhang padhang panyuta ing banyu, banyu nyata wadhah iki, tegese paningal iku, tunggal kayatene yekti, tanpa ning sih apadudon.
  11. Iku kawruh kang sampurna kang wus khusus yen nora mengkono nyahi, luput tur sasar wong iku, kang garwa umatur aris, dhuh sinuhun guruning ngong.
  12. Kados pundi kawula dereng anggayuh, timbalan tuwan sayekti, maksih pasemon puniku, ngandika Jeng Sunan Giri, tegese nyahi iku wong.
  13. Kang wus teka ing Islame kang satuhu, karana mungguh ywang widhi, tansah den nyataken iku, ya mulane den arani, wus tumeka Islam ing wong.
  14. Iya ingkang aningali ing Ywang Agung, kewala dennya ningali, lan mata kapala iku, lah iku jatine nyahi, kang rayi umatur alon.
  15. Kadya paran paningal amba pukulun, mata kapala kang pundi, angandika jeng sinuhun nyahi tan nyandhak sireki, ing pasemon kang mengkono.
  16. Yen mengkono majuwa den parek ingsun, saksana nulya sumandhing, dhepepel sarwi abukuh, mangkana nulya den wangsit, eh nyahi yen sirarsa wroh.
  17. Basa mata kapala paningal iku, ya matanira pribadi, kang bunder iku kang dulu, ing ngallah mongka den aglis, dulunen cahya ing kono.
  18. Ya cahyane ing paningalira iku, nyata yen tunggal pangaksi, dadi kanyatahanipun, tan liya dhewekireki, kang anonton kang tinonton.
  19. Jer pangeran tanpa netra yen andulu, lan tanpa swara yen angling, ya paningalira iku, swaranira kang kinardi, ya sira iku hyang manon.
  20. Dadi ingkang nembah kang sinembah iku, ya kang muji kang pinuji, lah iku jatining kawruh, kang garwa aglis nungkemi, ing pada sang wiku katong.
  21. Ngandika rum mring garwa nyai sun pemut, poma aja salah tampi ya iku kawruh satuhu, iya ing lesanireki, den aserung den sarombong.
  22. Iya iku kawruh kang padha lan ingsun, telas wejang Sunan Giri, wonten malih wejangipun nenggih pangeran Sumendhina (hal.15) lika amedhar kawroh.
  23. Mring kang putra tasisja wejangipun, pratingkah ing salat iki, kulup basa salat iku, apan iya lungguh mami, sahadat pangucap ing ngong.
  24. Basa puji iku papanganan ingsun basa wujud rakhsa mami basa urip patiningsun tegese mungguh ing pati, Islame durung gumacos.
  25. Tegesipun wong ingkang ngrasani mungguh, makripatu iman tokid, saengga yen durung lungguh, ing dattolah yekti maksih, wong iku bingung kimawon.
  26. Anggurayang was-uwas panganggepipun, yen kapapa neniwasi, ing wusana tanpa uwus ya dadi patine modir, saengga patining sato.
  27. Iku kulup wruhanta aja kapencut, marang wong ngakeh sireki, lan aja ngandelken ngelmu, sarak nora anguwisi, wekasane angaluwos.
  28. Telas pangran sumendhi pamejangipun, angran Juminah winarni, duk miraos tegesipun, ing sarira lan kang siwi, ya kulup apa sira wroh.
  29. Ing jatine kang aran sarira ikusuksma kang tan owah gingsir, aturing putra anuwun, kang rama nglingira aris, ya kulup ingsun kang tudoh.
  30. Ing tegese kang aran sarira iku, suksma kang tan owah gingsir, kang tanana wekasipun, tanpa tuduh anlir neki, dudu jisim kang bergogok.
  31. Dudu ati dudu roh ngakal pandulu, ya sarira iku kaki, kang ngamurba amiseseku, ing awak kang lahir iki, tegese ingkang mengkono.
  32. Ing dattollah jatine sarira iku, dadi kanyatahan yekti, mongka tingalana sagung, kanyatahan dattullahi, yeku aran tingal wutoh.
  33. Dadi Allah kewala paningalipun, karana ta wong ngaurip, yentan wruh sariranipun, mongka uta prapteng pati, nora kaya kang waspaos.
  34. Ing sarira dadi wruh paraning lampus, poma kulup den udani, ing sariranira iku, marmane akeh kang tan wrin, ing sarira sabab keron.
  35. Keronipun ing panggawe kapir kupur, mung iku kang den kawruhi, mila antepi ki kulup, ywa kasaraken sireki, karana uwis katonton.
  36. Manusa kang kakandelen sarakipun, angel tumekaning gaib, kang putra nembah anuwun, kang rama ngandika malih, kulup yen sira wus weroh.
  37. Ing pratingkah yen kaya mengkono iku, aywa kulina nagari, den mantep panarimeku, wus telas poma den titi, wonten malih winiraos.
  38. Sunan Kalijaga pangandikanipun, eh ta pawong sanak mami, tekating wajibul wujud, lire anane kangpasthi, yen ingsun nora mengkono.
  39. Salawase mapan tan temu-tinemu, kalawan ujare sami, amuji nembah Hyang Agung, yen mungguh ing tekad mami, pan nora kaya mengkono.
  40.  Malah ingsun kang sinembah kang sinebut, kalawan sebute sami, la’ilaha ilullahu, ujar iku den wuwuri, yen ingsun nora mengkono.
  41. Kang sun tobataken rahina lan dalu, yen nebuta ujar iki, la,ilaha ilullahu, karana kang bumi langit, tan kinarya ing ywang Manon.
  42. Sabab anyar Allahtangala puniku, apan ta manungsa kang kadim, Allah iku uripipun, kalawan eroh sayekti, manusa urip tanpa roh.
  43. Allah iku uripe tan keneng lampus, manusa tan keneng pati, lamun nana wong amuwus, Allah tankena ing pati, manusa kang keneng layon.
  44. Yen mangkono sungsang buwana puniku, kaya babasan sajroning, mentah ana matengipun, yen mungguh ing tekat mami, yen mateng mateng jaba jro.
  45. Yen den nyana Allah tangala kang ngidhup, kawulane kang ngemasi, dadi ana gethek nungsung, sesatange den bongkoki, amarengi toya erob.
  46. Ngaji sarak lan tanya trekat babipun, eh apa wong sanak mami, yen arsa atanya ngelmu kakekat makripat nenggih, sawecane kang gumacos.
  47. Saratipun wong amanjing guru iku, arep pasrah jiwa jisim, aja rumongsa gegadhuh, getiyen satetes wajib, aturna ing guru kono.
  48. Eh ki luhung selawe aturna guuh, mapan ing antep puniki, boya kaya wong wis weruh, ing Ngallah dadi tan sirik aja kaya wong kang bodho.
  49. Kang binunton atine maring ywang agung, eh kiluhung kalamun wis, waspada dening hyang agung, nuli waspada amaring, rupane dhewe ywa keron.
  50. Pan puniki salat da’im tegesipun, ing aran puji nekseni, yen kinarsakaken iku, dening hyang sayekti dadi waliyollah kang kinaot.
  51. Lamun nora wali mukmin kas puniku, dene ta ujaring dhikir, la’ilaha ilullahu, makdum ta aywa kabatin, tetebeng lahir kimawon.
  52. Sampun telas pema-pema dipun emut, ajana pepeka sami, ing jatine ujar iku, lamun norana kang ngerti, budinen yen meksa tan wroh.
  53. Agenema lan wong kang wus tunggal kawruh liyane aja den wruhi, yen tan sembada nyaweku, iku poma wekas mami, aja gebreh bok kacenthok.
  54. Kacenthoke krana geng-genging pakewuh, amungna sampurna ingpati, marma kehkang tiba luput, wus bener pangrakitneki, ing satemah amalencong.
  55. Pan kahirup ing pakareman dunyeku, tan kelar tibaning pati (hal.20) keron mangsah wowor sambu, dunya arta anak rabi, kabeh padha dadi mongsoh.
  56. Iya iku abote ing wong tumuwuh, nora kena kamitolih, anak rabi bapa babu, brana arta myang kekasih, sajroning amrih mulyeng gon.
  57. Ujar iku geglangen mungpung durung, yen wus kasep neniwasi, sapa bisa kang tetulung, aja pijer ulah mukti, ing pati ywa kabesturon.
  58. Nadyan wus wruh yenanggung gawe katungkul, mila ajana tekibir, sira iku padha durung, ana ngrasakaken mati, marma ingsun iki lumoh.
  59. Ing kamukten tilar kawibawan ingsun, sun pilalah laku santri, tur nistha tanpa karyeku, nanging ingsun wus udani, pan pamrih ingsun ing batos.
  60. Karya sasab panyirepe tyas tekabur, dene tekat ingsun batin, sun tobataken satuhu, lamun tan sampurneng pati, sengga jisim kongsi bosok.
  61. Tuwin wutuh yen tan precaya sireku, besk yen ingsun ngemasi, kalamun sira padha wruh, yen wus kinubur den aglis, dhudhuken sengga nglegorong.
  62. Tuwin bosok enggal pakakna ing asu, aja kang mengkono malih, nadyan siji wuluningsun, sampurna tanana kari, mulih sipating hyang manon.
  63. Ujar iku ajana kang milu-milu, yen durung wruh sajatining, puruhita aja ngawur, temah sasar mati kapir, wong ngurip yen tan tuk tudoh.
  64. Ngapirani yen ngandelken sarakipun, yen tan wruh ing ngelmu jati, dene babar pisanipun, nora kalebu ing tulis, larangan ageng kinaot.
  65. Wonten malih kojah saking para guru, kang wus winejangken mami, sun kumpulaken saebuk, su’al masallah dadya tri, tembang durma pangkur sinom.

@@@

SULUK ACIH


 PUPUH
P U C U N G 

  1. Murweng pucung karsa dalem jeng sinuhun ingkang kaping Sanga karya pralampiteng ngelmi wuryaning reh suluk Acih wewejangan.
  2. Mongka pemut limuting nala kalimput kewraning wewerantan wrin sasmiteng rahsadi dimen sampat samaptaning sipta maya.
  3. Lamunkabul kalaban lebdanngkalbu bubuka cinitra somaning purnama-siddhi Ramlan Alip, tata trustheng sabda nata.
  4. Purwanipun medhar wasiyating guru marang muridira. Bismillah rahman air rakhim alkhamdulillahi rabil ngalamina.
  5. Assalatu wasalamu lajengipun amuji ing Allah lan amuji kangjeng nabi Rasulullah mongka sami kawruhana.
  6. Rahseng ngekmu khakekat ingkang wus khusus sajatining kanang nampurnaken ing ngaurip iki lire ngelmu ingkang linarangan.
  7. Kang sinerung ing nabi wali mukminun nguni-uni datan wonten kang purun nembangi saking dahat wadining ngelmu punika.
  8. Awitipun rinumpakeng sekar pucung Dyan Ronggasasmita nempuh byat amedhar wadi sarupane pamejanging gurunira.
  9. Kang den ebuk ing parimbon sadayeku samya tinembangan kinarya suluking ngelmi pan minongka pambengkasing tyas hardaya.
  10. Nalika duk kinuncang dening Hyang Agung pisah dunya rowang aneng sabrang nagri Ngacih wongkakalih lan mas Yakir pernah paman.
  11. Nanging nuju lara rumah pamanipun minggu sungkaweng tyas tan kena tinari-tari duk markirtya Jumungah Rabingul, awal.
  12. Lek ping pitu taun Je mongsa kapitu candrasangkalanya naya suci pandhita ji purwakaning ngelmu nukil saking kitab.
  13.  Ahkhyang ngulumudin lan saking anurun tapsir Ibnu Ngabas gelmu khak kang den-rasani tahsis ing ros mas,alah kiyas paesan.
  14. Kang den ilo lawan kang ngilo puniku jatining wayangan anane kangngilopasthi iya iku tanana prabedanira.
  15. Tegesipun kang ngilo iku Hyang Agung anapon wayangan jatine kang ngilo pasthi iya iku kang ing aranan datullah.
  16. Malihipun aran sipatullah iku ya sipatira pasthine kang den-arani apagalullah pan iya panggawenira.
  17. Den tuwajuh poma aja saksireku aja kumalamar lawan aja pindho kardi krana wong kang makripate wus sampurna.
  18. Lwire kang wus prapta ing wahdatul wujud sakathahing asya paniku kukhume nafi dene khakekating nafi iku asya.
  19. Isbatipun nenggih datullah puniku pasthi awakira nanging ta dudu sireki ngendi ana maneh lamun dudu sira.
  20. Iya ngendi ing enggoning nyatanipun marma akeh wong kang kasmaran tan wruh jati sabab keron akeh-akeh ing pawarta.
  21. Wowor sambu, karana sah ing pangrawuh iku tan umiyat iya ing wujud kakalih yen maksiya kakalih durung sampurna.
  22. Kawruhipun anak muriding wang poma aja wani-wani angarani Allah sakathahing asya.
  23. Dene lamun den arani Allah iku yenmaksih umiyat iya ing wujud kakalih yekti kupur wong iku patang madahab.
  24. Apa tan wruh ing dalile awakipun yen ngahenallaha karana andika nabi Rasulullah lapale faman ngarafa.
  25. Lan napsahu fakad ngarafa rabbahulan fakad ngarafa napsahu tegesireki sapa wruh ing pangeran wruh awakira.
  26. Yektinipun pangandikaning Hyang Agung lapal jroning Kur,an muni ing dalile mafi anfusikum, lan afalatub siruna.
  27. Tegesipun ing dalem awakireku sadaya apa ta tanana sira tingali sajatine awak iku kanyatahan.
  28. Ing Hyang Agung, kang wayah sawiji iku nyata lamun tunggal lawan wonten lapal malih saking ahya ngulumuddin nukilira.
  29. Inallaha tangala iya gha,ibun lan malih lidira wal,in san  ya ghaibi lwire Allah tangala iku pan suksma.
  30. Nadyan mungguh kawulane ya suksmeku ana malih lapal wal,lahu batinunnasi lawan malih wal,insanu lahirullah.
  31. Wal,batinul khakku wallahirul khakku tegese Hyang Suksma batin ing manusa yekti tuwinmanuseku lahire Hyang Suksma.
  32. Batinipun nyata nadyan lahiripun sami nyatanira tanana bedane ugi nora pisah ing antaraning panunggal.
  33. Ujar iku poma aywana kawetu maring wong akathah den asasab ang awingit ing pasthine iku nasaraken uga.
  34. Jer wong iku, kadohan upayanipun panyanane uga ing kana ana Hyang Widdhi atawa den nyana ing kene tan ana.
  35. Miwah lamun parek-kaparekan iku den arani ana ing kene pangeran neki atawa ing kana dinalih Tanana.
  36. Dadi bistu kang mengkono kawruhipun lwire wurung sabab suwung ngelmune tan dadi ing dadine nembah mangrah marang setan.
  37. Ngestu makdum sarpin den ucapna iku tur mongsa gelema jer ana tandhane yekti wong kang durung darbe guru kang sampurna.
  38. Tuduhipun dadi sasar ingkang ngelmu kapir katemahan pangandikaning ulami sarupane wong kang durung tumekeng khak.
  39. Durung guru kang pasthi pituduhipun satuhune setan kang minongka guruneki dadya manut amangeran ring ngadyana.
  40. Selang sambut, akeh-akeh kang cinatur pan pijer kalingan ing wicarane pribadi ngalap dalil saking akale priyongga.
  41. Ngelmu iku poma ana murid ingsun den agemi padha simpenen sajroning ngati aja metu yen dudu prayoganira.
  42. Den aserung nganggowa parah yen muwus karanaing mongsa mengko akeh manungseki kang katungkul ing nge,mu rasa myang swara.
  43. Lan katungkul ing ujaring sastranipun ngelmu kalepasan lan katungkul aningali sarirane kandheg ing ucap-ucapan.
  44. Pijer ngelmu sarak den-pendeng ginilut anglakoni salat sujud rukuk anyinggahi kharam makhruh den-sengguh wus nguwisana.
  45. Nora weruh kang mengkono sarik agung bidngah panasaran paneluhan jail jidik dening angukuhi ujaring aksara.
  46. Tan kadyeku kang wus anggrahiteng kawruh ing werdine iman tokit makripat sayekti nora kandheg ing ngelmu ucap-ucapan.
  47. Lwire ngelmu sarak karana katungkul kandheg ing sarengat angel tumekaning ghaib ingkang luwih bener yen kinatujonan.
  48. Kang rahayu mungguh ing Hyang kang mahagung anadene ingkang makripate sampun wasis tan ngawruhi ing sawarga lan naraka.
  49. Nenggih amung, ngawruhi pribadinipun, sajatine ingkang, maha luhur maha suci, nora liyan anadene wong kang samya.
  50.  Kumalungkung iku dadi bodhonipun jer tan pawong sanak kalawan wong pekir miskin, kang mengkono mongsa ta dadak oleya.
  51. Marga ayu kang nalametaken kawruh mungguh ing makripat, marma keh kang bodho sami, sabab ngegungaken ing ngelmu sarengat.
  52. Kitab Nahwu sarab mantek midkalipun, den gunggung den kudang, kalimputing sehat tarkib, kama zaydun lan karaba zaydun ngamran.
  53. Lara betu zaydan jahedun kha,imun, lan irib jahedan, pan iku dadi upeksi, ingsun ngalim apa ana kaya ing wang.
  54. Den nyana wus, ing mengkono bae iku, anggung maca kitab, tur siji durung kaasti, kang mengkono iku taklid jail pitnah.
  55. Ngelmunipun, sirik dadi marganipun sasar kabelasar, dene ngelmu kang wus taksis, ingkang nyata nora nana tingal liyan.
  56. Dhewekipun, iya iku dudu iku, nanging iku uga, utawi sakehing ricik, lan sakehe ngibarate wus kapanggya.
  57. Aneng suluk, lawan aneng kitab usul kadya kang angucap, sira uripana dhingin, ana kari ana kadim ana anyar.
  58. Ana metu kalawan ana malebu ana dhewek lawan ana kang bareng sayekti, lawan ana wiwitan ana wekasan.
  59. Kabeh iku iya dadi pujinipun, denira angawasakening maha sucining ngedattullah sifat asma apngallullah.
  60. Tegesipun, pan iya kang aweh iku ing kurup paesan mapan ing ananireki angegungken,ing wujudining kadim baka.
  61. Pasthi hidhup, langgeng datan kena lampus weruh tan winarah nyata sadurunging lahir amiyarsa ing sadurunge angucap.
  62. Iya iku kang aran ngulu-mudinu ngawruhi tegesnya ing ananira pribadi poma den abecik panarimanira.
  63. Lawan dipun becik ing rahsanireku lawan ciptanira myang tekadira den tunggil tunggil wujud ing wujude iku esa.
  64. Milanipun ing aranan esa iku sabab tan narima, ing wiwilanganing duk urip mongka kena sakehing asya ingaran.
  65. Kabeh iku jumeneng lawan Allahu de Allah punika jumeneng lawan pribadi iya iku ing sajatining sahadat.
  66. Lawan sajatining iman tokit makhruf, lan khaking sakharat lawan sajatining takbir lan khaking roh ilapi abadan rakhman.
  67. Dening mongka uwiting urip sadarum mila jinulukan nenggih abadan rakhamani pan kerana iku nyataning datullah.
  68. Edat iku anapon sajatinipun iya rasullulah mapan ing wajah sawiji poma-poma aja esak malih sira.
  69. Ujar iku kang ngesak sayekti kupur lan kapir ing Allah lawan ingkang para nabi para walilanpara mukmin sadaya.
  70. Nenggih lamun, anglakoniujar iku sengga kongsi prapta, ing surakhsa kang sajati iya iku nora nana bedanira.
  71. Lawan rasul, lan mengkono uga iku iya dadi nyata tyas tetep ingkang wus prapti, ing wujuding kawula wuuding Allah.
  72. Iya iku mangungswa kang wus anglebur ing papan sadaya lawan sakathahing tulis, lawan ingkang anglebur urip sadaya.
  73. Eh ta sagung gung alit nak-murid ingsun padha kawruhana kang aran Allah sayekti iya iku kang ngucap Allahu-akbar.
  74. Poma dipun pracaa ing ujar iku aja kumalamar lawan aja pindho kardi krana angel temen mungguh wong agesang.
  75. Rakhsa iku kudu den-pendeng den gilut mapan nora nona ingknag angluwihi malih nenggih saking ing ngelmu tuduh punika.
  76. Nanging kudu, den wirid aja kawetu ywa dadi raasan kerana tan angrasani jisim lahir tan angrasani kang rusak.
  77. Ujar iku tanana malih lyanipunpoma kukuhana aja owah aja gingsir aja obah aja mamang aja esak.
  78.  Aja kuwur, den genah pangrakitipun wruha ing pinongka rakhseku enggoning pati iku gon mulih mring Darusalam.

 @@@

%d bloggers like this: