alangalangkumitir

Javanese Manuscripts

OJO REBUT BENER


Sakabehing para Nabi pada kangungan catetan kitab pitutur becik, iku kabeh siji-sijine kitab pada duwe daya penarik penggendeng.

Yen kita ahli kitab Injil iku kita banjur trisna marang golongan, yen kita weruh pastur ing batin duwe rasa wedi lan asih, nanging aja lali marang bibit sekawite tanah aire dewe yen kita ahli Kur’an iku kita tansah trisna marang agama Islam nanging aja dilalekate tanah aire Indonesia kang subur, apa kang tinandur tukul kanti makmur.

Yen kita ahli pakem Wedha (wayang) banjur trisna marang tanah Pulau Jawa kang dadi pusating Indonesia, yen kita kapetuk marang wong tuwa, kang wis metu saka hawa duwe rasa wedi tur asih, banjur karem prihatin, tiru-tiru satriya Ngamarta Pandawa kang karem tapa, amrih bisa kuwasa.

Semono uga manca buku “Roman” iku ya katarik-katarik Roman ngobong pikiran dadi ora aman, ngelayung duduk bingung, berdiri bingung wusana lali bapa biyung, yen dituruti suwe-suwe turut urung-urung.

Pitutur seka Injil, Kur’an, Wedha, ika kagawa seka majuning jaman dipecah-pecah dadi pirang-pirang piwulang dadi pirang-pirang piwulang. Kur’an mujudake kumpulan dadi N.U, Muhammadiyah, Islamiyah lan liya-liyane. Injil dadi Pantekusta, Katolik, Protentan lan liya-liyane. Wedho iku dek jaman budha, kitab-kitab isih manggon ana ing tanahe  dewe-dewe. Negara lan Negara biasa aman pada ayu ayom ayem tentrem, dene tekane kitab iku sarana digawa marang para sudagar kang angkara, kepengin enggal-enggal negarane bisa sugih lan bangsa-bangsane supaya bisa makmur lan termashur. Mara jajal itungen  agama ing tanah kita kira-kira meh ana 72 warna, iku karepe pada pada, mung beda bahasane, kaya dene nyebut Gusti Kang Maha Kuwasa yen neng Eropa ngarani God. Yen neng Cina ngarani Dhi Kong, yen Arab ngarani Allah, ana maneh kang ngarani Sang Hyang Utipati, ana maneh Sang Hyang Latawal Ujwa, iku kabeh bener angger cara bangsa kang nyebut marga ngerti kang dadi kekarepane, nanging yen wong Jawa iku sok nggampangake wicara, yen ngarani Wahid jare Ngahad, yen ngarani gulden jare segelo, mula barang-barang kang tiron iku arang-arang kang ngerti kang dadi karep-karepe, mula alan-ingalan kae ala, awake dewe dielem dewe, ngaku yen suci tur resik duwe rumangsa yen wis kanggep ing Gustine, tandane kanggep iku yen ora ngiwa (nyebal) seka Gusti, jare ora dahar ora sare, adil welas asih, kita kudu tiru-tiru dadi ora dadi cecongkrahan, rebut bener, dadi ora kaber golek pangan, marga emoh tukar pengalaman, mula nontona wayang, Dalang kang ngudal piwulang marga kabeh-kabeh iku ana wohe utawa buahe, dadi aja mung dipangan kulite, kaya dene keris aja mung rangka (wadahe) kang diisik-isik, njorone tainen (tiyengen) tanpa diresiki, mula para Nabi lan Wali iku sabda dadi, marga landhep kebatinane. Tansah tumindak sabar dedana welas lan asih, mula kinasih yen bisa saemper Nabi lan Wali, iku warna (neka-neka) 72 paham bisa manunggal (bersatu) dadi Rukun, iku ibarate (upamane) putrane wong siji kang arep ngabekti marang wong atuwane, nganggo tatacara dewe-dewe, ana kang nganggo tatacara Arab, ana kang nganggo tatacara Eropa, iku matuk tumrap wong tanah aire kang nganggo, mesti ora pada cecongkrahan.

Mangkene pangandikane wong atuwanira, engger……………!!!

Bocah-bocah sira pada guyuba lan rukuna dadiya contone bangsa, lan pada reksa-rineksa dandanana omah lan pekaranganira, supaya aja itung jam (pangan), idep-idep karo prihatin, supaya enggal-enggal bisa rampung aja rebut kuwasa, ing tembe yen wus rampung kanggo tinggalan bebrayan pada ngenggoni, sak-anak lan putunira. Dene yen kowe pada cengkrahan, iku pangabektinira mung kandeg ana ing dedalan, yen sira pada rusak kacemplung ing pakunjaran, wong atuwanira kandeg ora bisa apa-apa sebab ana bageane dewe-dewe, dadi Ingsun mung Maha Welas, susah lan bungah, suwarga lan neraka, begja lan mulya, iku mung ginawe dewe-dewe. Bisane pada makmur yen sira kabeh pada akur guyub rukun. Bisane guyub rukun iku yen sira kabeh pada akur guyub rukun. Bisane guyub rukun iku yen sira pada sugih kawruh lan pengalaman, bisane sugih pengalaman iku yen sira sugih sesrawungan, marang kanca kang sugih pengalaman, yen duwe paham mung siji, iku rugi. Mula iku pada sesanjan, nanging aja gawe pakitunaning liyan, dipurih temuruna anak lan putu anggone paseduluran, sebab seka reksa-rineksa, tepa salira.

Sumber : Buku We Yoga Dhi (ayo pada diudi, yen digugu dadi Yoga kang Adhi).
————————————
Alang Alang Kumitir

 

Sakabehing para Nabi pada kangungan catetan kitab pitutur becik, iku kabeh siji-sijine kitab pada duwe daya penarik penggendeng.

Yen kita ahli kitab Injil iku kita banjur trisna marang golongan, yen kita weruh pastur ing batin duwe rasa wedi lan asih, nanging aja lali marang bibit sekawite tanah aire dewe yen kita ahli Kur’an iku kita tansah trisna marang agama Islam nanging aja dilalekate tanah aire Indonesia kang subur, apa kang tinandur tukul kanti makmur.

Yen kita ahli pakem Wedha (wayang) banjur trisna marang tanah Pulau Jawa kang dadi pusating Indonesia, yen kita kapetuk marang wong tuwa, kang wis metu saka hawa duwe rasa wedi tur asih, banjur karem prihatin, tiru-tiru satriya Ngamarta Pandawa kang karem tapa, amrih bisa kuwasa.

Semono uga manca buku “Roman” iku ya katarik-katarik Roman ngobong pikiran dadi ora aman, ngelayung duduk bingung, berdiri bingung wusana lali bapa biyung, yen dituruti suwe-suwe turut urung-urung.

Pitutur seka Injil, Kur’an, Wedha, ika kagawa seka majuning jaman dipecah-pecah dadi pirang-pirang piwulang dadi pirang-pirang piwulang. Kur’an mujudake kumpulan dadi N.U, Muhammadiyah, Islamiyah lan liya-liyane. Injil dadi Pantekusta, Katolik, Protentan lan liya-liyane. Wedho iku dek jaman budha, kitab-kitab isih manggon ana ing tanahe  dewe-dewe. Negara lan Negara biasa aman pada ayu ayom ayem tentrem, dene tekane kitab iku sarana digawa marang para sudagar kang angkara, kepengin enggal-enggal negarane bisa sugih lan bangsa-bangsane supaya bisa makmur lan termashur. Mara jajal itungen  agama ing tanah kita kira-kira meh ana 72 warna, iku karepe pada pada, mung beda bahasane, kaya dene nyebut Gusti Kang Maha Kuwasa yen neng Eropa ngarani God. Yen neng Cina ngarani Dhi Kong, yen Arab ngarani Allah, ana maneh kang ngarani Sang Hyang Utipati, ana maneh Sang Hyang Latawal Ujwa, iku kabeh bener angger cara bangsa kang nyebut marga ngerti kang dadi kekarepane, nanging yen wong Jawa iku sok nggampangake wicara, yen ngarani Wahid jare Ngahad, yen ngarani gulden jare segelo, mula barang-barang kang tiron iku arang-arang kang ngerti kang dadi karep-karepe, mula alan-ingalan kae ala, awake dewe dielem dewe, ngaku yen suci tur resik duwe rumangsa yen wis kanggep ing Gustine, tandane kanggep iku yen ora ngiwa (nyebal) seka Gusti, jare ora dahar ora sare, adil welas asih, kita kudu tiru-tiru dadi ora dadi cecongkrahan, rebut bener, dadi ora kaber golek pangan, marga emoh tukar pengalaman, mula nontona wayang, Dalang kang ngudal piwulang marga kabeh-kabeh iku ana wohe utawa buahe, dadi aja mung dipangan kulite, kaya dene keris aja mung rangka (wadahe) kang diisik-isik, njorone tainen (tiyengen) tanpa diresiki, mula para Nabi lan Wali iku sabda dadi, marga landhep kebatinane. Tansah tumindak sabar dedana welas lan asih, mula kinasih yen bisa saemper Nabi lan Wali, iku warna (neka-neka) 72 paham bisa manunggal (bersatu) dadi Rukun, iku ibarate (upamane) putrane wong siji kang arep ngabekti marang wong atuwane, nganggo tatacara dewe-dewe, ana kang nganggo tatacara Arab, ana kang nganggo tatacara Eropa, iku matuk tumrap wong tanah aire kang nganggo, mesti ora pada cecongkrahan.

Mangkene pangandikane wong atuwanira, engger……………!!!

Bocah-bocah sira pada guyuba lan rukuna dadiya contone bangsa, lan pada reksa-rineksa dandanana omah lan pekaranganira, supaya aja itung jam (pangan), idep-idep karo prihatin, supaya enggal-enggal bisa rampung aja rebut kuwasa, ing tembe yen wus rampung kanggo tinggalan bebrayan pada ngenggoni, sak-anak lan putunira. Dene yen kowe pada cengkrahan, iku pangabektinira mung kandeg ana ing dedalan, yen sira pada rusak kacemplung ing pakunjaran, wong atuwanira kandeg ora bisa apa-apa sebab ana bageane dewe-dewe, dadi Ingsun mung Maha Welas, susah lan bungah, suwarga lan neraka, begja lan mulya, iku mung ginawe dewe-dewe. Bisane pada makmur yen sira kabeh pada akur guyub rukun. Bisane guyub rukun iku yen sira kabeh pada akur guyub rukun. Bisane guyub rukun iku yen sira pada sugih kawruh lan pengalaman, bisane sugih pengalaman iku yen sira sugih sesrawungan, marang kanca kang sugih pengalaman, yen duwe paham mung siji, iku rugi. Mula iku pada sesanjan, nanging aja gawe pakitunaning liyan, dipurih temuruna anak lan putu anggone paseduluran, sebab seka reksa-rineksa, tepa salira.

Sumber : Buku We Yoga Dhi (ayo pada diudi, yen digugu dadi Yoga kang Adhi).

————————————

Alang Alang Kumitir

44 Comments

  1. Matur nuwun mas, sae banget

  2. Suprat doyok

    Matur nuwun mas.Sae
    lan leres.

  3. Matur nuwun mas serate…..sae banget…

Trackbacks

  1. OJO REBUT BENER | sastrajawagaul

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: